شاعر غریب

از  یاد تو  دیگر  به  دلم  مهر  نمانده

دیروز اگر عاشق و مجنون تو بودم

امروز دگر نقش تو آن چهر نمانده

این رنگ چه رنگ است که درپرده ای گردون

با هیچ سرابش ز جهان مهر ستانده

دیگر ز ازل نام ونشانی به جهان نیست

گویی که ابد رنگ رخش سحر فشانده

ای پیر که از دور زمان پیر مغانی

کی گردش دوران به کسی مهر فشانده

جهان جولانگه الطاف یارست

به هر سو چون نظر افتد دمادم

جهان مست از قدوم نوبهارست

عجب شوری به دامان شکوفه

تو گویی تا ابد او ماندگار است

به چشم عاشقان آیینه ای یار

چو مجنونی که لیلا در کنار ست

بزن  بر چنگ تبریکات و شادی

که جشن شادمانان نوبهارست

نقطه ای اوج طلوعت نبود کنج و کران

کی شود پهنه ای گیتی به قدومت چو سریر

ای که هرگز تو نگنجی به تفکر به گمان

عاشقان غرق جنونند و ندانند هنوز

قطره از بحر وجودت نرسیدند به آن

در  خرابات   مغان جام  سبویش  میشوم

در نگاهش جستجو از اب حیوان میکنم

بهر قربانی به سر اول به کویش میشوم

ای طراوت ز تنت بر غزلم ریشه زده

فکر عشقت غزلی بر دل اندیشه زده

با تو بودن همه ای بود نبودم شده است

آری این حس قریبی ز ازل ریشه زده

بانگ مرغ سحری نغمه دیدار من است

نام مرغ  ملکوتم  ز  سحر  ریشه زده

فکر بیمار مرا مرهم درمان نظرت

ابدیت  ز  نگاهت  گل  اندیشه زده

هر که شد مست از این کوثر مینایی یار

زمزمی  را  به  نظر  پهنه  اندیشه زده

شوق دیدار تو ارباب وجودم  شده  است

خم ابروی تو ذکری به سجودم شده است

مایه ای  عشق همه  حسن  دلارای  تو  شد

ز  ازل  خمری  حسنت همه بودم  شده  است

عطر خوش بوی تو گویی چو نسیمی که زمصر

سرمه ای  نور به  چشمان  کبودم  شده  است

گر چه شد بال و پر من به جهان  ورد  سحر

عشق گیسوی تو شوقی به سعودم شده است

نظرت  برده  ز  آیینه   دل   زنگ   خطا

با تو بودن همه ای بود و نبودم شده است

جمعه شد ای گل نرگس به خداوند زمان

لحظه ای دیدن تو قلب وجودم شده است

ای گل چه بگویم  ز  فسونت  به   جنونم

بی خواب و خور و غرقه به دریای جنونم

بر دار  ملامت   روم از سوی   رفیقان

از سوی عدو بین جه رسد بر دل خونم

پروانه ای شمعم  که زنم آتش  عشقت

بر خرمن عقلی  که  کند  نهی   کنونم

یوسف شده از حسن رخت حال زلیخا

آخر من بیچاره ز یوسف  چه  فزونم

مجنونم و لیلا نه  سبب  حال   جنونم

من   لیلی  لیلا  کند  اینگونه  نگونم

از خاک وطن میرسد عطری ز سپندم

هر لحظه شده سال ز دوری عزیزی

آغوش  وطن  کی  کنی  آزاد  کمندم

بازآ که از فراغت جانم به لب رسیده

منم آن عاشق و دیوانه تو

شوی گل میشوم بلبل به باغت

چوگر دریا شوی ماهی برایت

شوی هجران شوم آوارهْ تو

منم آن عاشق دیوانهْ تو

شوی کعبه شوی بتخانه و دیر

زنم سجده نیارم غیر تو غیر

شوی شاهد شوم مجنون کویت

رخی بنما به سر آیم به سویت

گلی شو تا شوم خاری به ساقت

قدم نه تا شوم خاکی به راهت

شوی شبنم شوم گلبرگ زیرت

شوی ناوک شوم مغموم تیرت

بود آصف خریدار تو هر جا

به هر دیر وبه هر جام و به هر گاه

ای شعلهً هجرانت آتش زده چشمانم

بازا و بده جامی از مرهم   درمانم

عشق است و چه زیبایست پیوست نگاه تو

پیوسته نگاه تو آرام دل و جانم

شوری و شرابی تو ای ساقی زیبایم

با شور شراب تو برکنده من از جایم

بی تو اگر هیچم با تو چو ثریایم

آری که وصال تو شد آخر رویایم

تا کی بسوزم از فراغ سا قی به فریادم برس

من ماندم و ره بی چراغ، ساقی به فریادم برس

دیوانه ام دیوانه ام ,گمراه این ویرانه ام

لب تشنه در میخانه ام,ساقی به فریادم برس

خشکیده اشک در نای دل,نور دو چشمم آب وگِل

در کام غم پایم به گِل،ساقی به فریادم برس

تنها ی در تنها منم،ماهی بی دریا منم

درآشیان بی ماٌمنم ،ساقی به فریادم برس

بر آشنایان من غریب،هم کیش من دارد فریب

حیران در این دور عجیب، ساقی به فریادم برس

ناله ندارد سو دگر، فریاد من هم  بی اثر

زد خنجرِ یارم جگر،ساقی به فریادم برس

شد پیر من بر من عدو،زین حالتم حیران او

رهبر ندارم راه کو، ساقی به فریادم برس

من بی رمق تسلیم او،آواره از تصمیم او

حاصل همین از دین او،ساقی به فریادم برس

اندر قرارم بی قرار،پایم به بند و در فرار

لعنت به دور روزگار،ساقی به فریادم برس

کاش می شد با ترانه عشق را تعبیر کرد

یا که در رنگ سحر معشوق را تصویر کرد

کاش می شد با غزل احساس عاشق را سرود

یا  شقایق  را  نماد  عا لم  تقدیر  کرد

کاش می شد با محبت کرد طوفانی بپا

مهربانی را رها از بند و از تزویر کرد

کاش می شد لاله را آبی دهیم از اشک شوق

یا که باران صفا با ابر عشق تکثیر کرد

کاش می شد سرکشیم با جام می اسرار عشق

یا که در  ابروی ساقی عشق را تفسیر کرد

کاش می شد پروانه وار چرخی زنیم بر گرد شمع

تا  میان  سوز و نورش عشق  را  تعبیر کرد